Schop onder mijn kont – Thuis bij Grunberg

Verbeter de wereld, word zélf Hotelmens.’ De uitnodiging kwam in een mailtje van mijn vader. De man van wie ik mijn liefde voor schrijven en boeken niet heb geërfd. Tot meer dan het lezen van de krant – een dagelijkse bezigheid die helaas steeds minder podium krijgt in de opvoeding van de eenentwintigste eeuw – kwam het niet. Verbazingwekkend vond ik het toen hij zich onlangs abonneerde op de uitgebreide achtergrondartikelen van De Correspondent. Even verrassend was dat hij mij deze uitnodiging doorstuurde. Hoe kon hij weten dat juist deze schrijver mijn denken al jaren ontregelt en dat ik niets liever zou willen dan mijn teksten door zijn literaire mangel te laten halen?

Even ondoorgrondelijk als de beweegreden van mijn vader om mijnde uitnodiging toe te sturen, was de inhoud van dit bericht. “Ik nodig u uit op een hotelkamer in Noordwijk aan Zee. We ontmoeten elkaar bij een bushalte, maken een literaire wandeling en oefenen het schrijven.” Doel: De wereld verbeteren door zélf Hotelmens te worden. Voorwaarde: een uitpuilende koffer meenemen waarin je je belangrijkste persoonlijke spullen hebt verzameld. De naam van de ondergetekende trok de controlfreak in mij over de streep. Ik zou me op een nog nader te vernemen locatie en tijd melden voor een mysterieus programma.

Twee weken lang leefde ik in een staat van twijfelend enthousiasme (dit kon alleen maar spektakel worden, toch?). Eenmaal gearriveerd op het Vuurtorenplein te Noordwijk is er geen Hotelmens te bekennen. Wél tien afwachtende potentiële hotelmensen zoals ik, twee vertegenwoordigers van De Correspondent en een fotograaf. Vanuit de opengeklapte roze Correspondent-koffer wordt ons een vers gedrukte exemplaar van Thuis ben je Grunberg uitgereikt. Voorlopig moeten wij het doen met een getekend portret van Arnon Grunberg op de achterflap.

Thuis ben je waar je volledige bezit in een kleine koffer past’. Bezit je meer, dan word je beperkt in je vrijheid, aldus de Hotelmens in een van zijn columns die we krijgen voorgelezen. Op weg naar het hotel delen we een persoonlijke herinnering die te maken heeft met de gedachte van de schrijver. Een meisje van eind twintig vertelt hoe haar kat de reden was dat ze ooit het vliegtuig naar huis nam, in plaats van haar verre reis te verlengen. Een jongere student besefte tijdens zijn verhuizing dat hij slechts een paar dingen echt wilde bezitten. En eigenlijk ook wel zonder die dingen kan. Als het zou moeten. Bij een calamiteit.

Kan de liefde voor een huisdier groter zijn dan het verlies van reiservaringen? Kan een mens zich even rijk voelen nadat zijn huis is afgefikt als het moment daarvoor? Past liefde in een koffer? En familierelaties? Welk bezit weegt op tegen de beperking van je vrijheid? Ik herinner mij hardop het trage moment waarop ik wakker werd uit mijn coma. Tussen mijn lippen lag een tube waardoor er zuurstof in mijn longen werd gepompt. De regie over mijn ademhaling die ik sinds het verlaten van de baarmoeder als vanzelfsprekend had ervaren, was ik kwijt. Ik was verworden tot een boer op het land van een leenheer. Dat de vreemde kamer bevolkt werd door uitsluitend vreemde voorwerpen en mensen, kon me verder weinig schelen. “Wat moet ik voor je meebrengen uit je huis”, vroeg mijn moeder. Het bleef het stil. Het enige bezit waarnaar ik verlangde lag niet in een kast of keukenla. Ik wist niet eens of je het in een koffer zou kunnen stoppen. Het vermogen zelf te ademen, daarvoor zou ik een wereldreis opgeven door het vliegtuig terug naar huis te pakken. De beperking niet zonder zuurstofmasker te kunnen overleven op extreme hoogtes of dieptes neem ik voor lief.

590c6b4edef3b0535712549
Foto: Robin Alysha Clemens

Ben ik een hotelmens geworden? Hebben wij elkaars leven ingrijpend veranderd? Ben ik een beter mens geworden? Mijn vader heeft de wereld – mijn wereld in elk geval – verbeterd door me de uitnodiging te sturen. Voor het eerst sinds tijden werd ik gedwongen om binnen een half uur een column te schrijven over mijn herinnering. En hoewel de uiteindelijke ontmoeting met Arnon Grunberg slechts uitdraaide op een enigszins oppervlakkige bespreking van onze columns en de inhoud van onze koffers, heeft ook deze Hotelmens mijn leven veranderd. Hij had geen literaire mangel nodig om mij een schop onder de kont te geven. Een overdenking van mijn bezit haalde eindelijk ook mijn schrijflust uit een comateuze toestand.

Sanne Marijn Ruhaak

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s