Vreemdgaan bij David Lloyd

image-276-800-533

De sportschoolwereld is een wereld op zich. Je hebt de bazen en de kneuzen, de respectabele middenmoot, de alternatieven en het regelrechte afvoerputje. Mijn sportschool bevindt zich ergens net onder de top. De prinsen onder de koningen, het roomlaagje onder de kers op de taart. In de praktijk betekent dit dat ik maandelijks een slordige vijftig euro neertel voor een lidmaatschap. Daarmee heb ik de beschikking hebt over een ruim, niet al te druk en tamelijk schone sportspeeltuin.

Voor Amsterdamse begrippen betaal ik een heel acceptabel tarief. Wil je voor slechts een paar tientjes trainen ook geen probleem. Maar zorg dan wel dat je voldoende getraind bent om voordringers van een apparaat te meppen, een ijzersterke weerstand hebt die bestand is tegen behaarde doucheputjes en ander vuil en niet zenuwachtig raakt van een virtuele fitnesscoach die je vanaf een beeldscherm vertelt dat je vooral niet op moet geven. Want dat werkt zo lekker motiverend.

Op zondagmiddag breng ik een bezoekje aan de koning der sportscholen: de enige echte David Lloyd. Wie een beetje thuis is in de fitnesswereld kent de belofte: een scala aan faciliteiten, vergaande luxe en een persoonlijke en stimulerend team van medewerkers dat voor je klaarstaat en na afloop van je training een verfrissend drankje voor je brouwt. Tel daar bij op de aangename sfeer, goedgemanierde leden en uiteraard het verleidelijke zwembad en je weet dat je met de beste club aller tijden te maken hebt. Tot zover de David Lloyd-legende waar ik al jaren over hoor zonder het ooit zelf ervaren te hebben. Twintig euro voor een dagpas vind ik simpelweg te veel. Maar nu is het een noodgeval en zet ik mijn allervriendelijkste stem op om een paar gratis uren training te scoren.

Dat blijkt makkelijker dan verwacht. Simpeler in elk geval dan informatie vergaren over de abonnementprijzen. Zeg dat je als fanatieke sporter serieus overweegt lid te worden bij hun naar het schijnt fantastische centrum. Benoem vervolgens terloops enkele kritiekpunten over je huidige club – hun concurrent – en je bent binnen. In werkelijkheid zit ik in de trein van Berlijn naar Amsterdam en ben ik naarstig opzoek naar een loopband voor vanmiddag. Omdat het én zondag én augustus is, sluit mijn eigen sportschool namelijk al de deuren voordat ik Amsterdam bereik.

Bij binnenkomst word ik in het zogeheten loungegedeelte geparkeerd. Zwarte banken, lage tafeltjes en grote ramen die uitzicht bieden op een regenachtige Overtoom. De dame die tegenover mij plaatsneemt past helemaal in het plaatje: lang, slank en haar en nagels waaraan minstens zoveel tijd is besteed als haar strakke billen. Het cardiogedeelte waar ik de komende uren mijn heil zoek, heeft minder allure. Op een handjevol loopbanden met een persoonlijke beeldscherm voor de nodige afleiding na, moet je het als fietser, loper of crosstrainer doen met drie schermen die zo groot zijn dat de beeldkwaliteit er duidelijk onder te lijden heeft. Ik kan mezelf voor een lokale voetbalwedstrijd positioneren, een sterk geregisseerde real life-show op MTV of de zondagmiddagprogrammering van SBS. Met een beetje goede wil kan ik uit de korrelige ondertiteling samenhangende zinnen opmaken.

Van de douche- en kleedruimtes hangt mijn kin ook niet op mijn tenen. Ik zie niets van de knisperende luxe die ik verwacht. Voor een krappe honderd euro per maand wil ik een centrifuge om mijn kleding te drogen of op zijn minst plastic zakjes om ze mee naar huis te nemen. Een keur aan verzorgingsproducten die op je staan te wachten als je met handdoekdroog haar aan de kaptafel schuift. Gewoon van die nutteloze extra’s waardoor je je een bevoordeeld mens voelt om hier te mogen sporten. Toegegeven: het zwembad is een schot in de roos. Een paar baantjes spartelen met een halve marathon in de benen is een ware traktatie. Maar leggen de leden daar dan echt twee keer zoveel geld voor neer? Investeer betaal dan nog een paar tientjes extra en ga sporten boven Het Marnix. Krijg je ook nog een dagelijks ontbijtje, personal trainer, badjas en masseur tot je beschikking.

Gelukkig is de lange slanke vrouw die mij welkom heette al naar huis is als ik bij de uitgang sta. Zonder fris stukje fruit waarmee mijn club haar leden paait, zonder bruisend drankje waar ik op had gehoopt. Zelfs een door bacteriën bevolkte graaibak met pepermuntjes ontbreekt. Hoe leg ik haar morgen aan de telefoon uit dat deze club het beste medicijn is tegen mijn sportverslaving? Niet omdat de programmering van de slecht geprojecteerde tv-shows me niet aanstaat of omdat ik de luxe mis die in mijn ogen hoort bij de prijs die ze vragen. Het is de sfeer waar ik treurig van word. Niemand hier praat met elkaar, in plaats daarvan bekijken de leden elkaar met een keurende blik die een even onuitgesproken als belachelijke concurrentiestrijd verraadt. In één klap begrijp ik waarom mijn vrienden mij voor gek verklaren dat ik zoveel uren in een in hun ogen zwetende spierenfabriek doorbreng. Ik heb misschien geen zwembad en bubbelbad met massagestraal, maar ik heb wel een sportschool waar we met elkaar praten, elkaar motiveren en naderhand een sigaretje roken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s