Angstaanjagend mooie wanhoop

Gepubliceerd door Holland Festival op 5 juni 2012

Vanavond zit de grote zaal van het Amsterdamse Concertgebouw stampvol. Net als bij zijn laatste bezoek, drie jaar geleden eveneens op het Holland festival, werkt hij samen met het Metropole Orkest. Met zijn bijzondere stem, die van zowel een man als vrouw zou kunnen zijn is hij al jarenlang populair. En dat zonder echte hits. Een vogelvlucht door zijn carrière.

Hoe het begon

Het was de Britse muzikant David Tibet die bevangen raakte door een demo van Antony en hem een platencontract aanbood bij het label Durtro. Nog geen jaar later verscheen de ep I Fell in Love with a Dead Boy waarmee de zanger direct opviel bij Lou Reed. Hij vroeg Antony voor zijn Edgar Allen Poe-project The Raven waarmee de nog jonge zanger bekend genoeg werd om met zijn band een contract bij platenmaatschappij Secretly Canadian in de wacht te slepen. Inmiddels zijn we vier albums verder en heeft Antony samen met zijn bandleden de wereld veroverd. Dat gebeurde vooral met het tweede album:
I Am a Bird Now
dat in 2005 voor een grote doorbraak zorgde. Veel van de nummers die het album kent schreef Antony jaren eerder, tijdens zijn jonge en turbulente levensjaren. (De in Engeland geboren Antony emigreerde met zijn ouders via Nederland naar Californië waar hij in somberte afwachtte tot hij oud genoeg was om naar New York te trekken. Daar dook hij het nachtleven in, opzoek naar wat hij noemt authentieke en hybride mensen bij wie hij zich thuis voelde.) Niet toevallig zijn de thema´s van I Am a Bird Now ontheemding, verlangen en wanhoop. Nog in hetzelfde jaar dat dit album uitkwam won
Antony & the Johnsons de prestigieuze Engelse Mercury Prize.

Recent werk

Het kostte de band bijna vier jaar om met een derde album te komen. Anderhalf jaar nam Antony om in vijf verschillende studio’s muziek op te nemen, maar ook toen was het album nog lang niet klaar voor productie. Het kostte nog eens acht maanden om de juiste samenstelling van de cd te bepalen. Het derde album moest bewijzen dat het vorige album geen toevalstreffer was. Dat deed het. Het nieuwe album The Crying Light benam opnieuw de adem van liefhebbers, recensenten en verse fans. Hoewel de melancholie ook ditmaal onmiskenbaar door het album sijpelde, bestond deze nu niet alleen uit intense zwaarmoedigheid, maar eveneens uit hoop. Het kan gezien worden als een voorteken van de meer positieve inslag die het vierde en tot nu toe laatste album heeft. Swanlight, drie jaar na zijn voorganger verschenen, is lichter en inderdaad positiever. De grauwe invloed van Antony’s jeugdjaren lijken langzaam te verdwijnen uit zijn zang en plaats te maken voor een visie van het lichtere soort. Het verlangen naar bevrijding heeft plaatsgemaakt voor de notie van vrijheid en wanhoop voor bescheiden hoop.

Vanavond

De gelukkige bezoeker die een kaartje heeft weten te bemachtigen, staat een spectaculaire avond te wachten. De aankondiging belooft een speellijst met nummers uit het gehele repertoire van de band en enkele nieuwe ‘verrassingen’, waaronder het titelnummer van het concert Cut the World. Dat nummer zullen trouwe bezoekers van het Holland Festival overigens later nog tegenkomen. Antony schreef het titelnummer namelijk voor Robert Wilsons voorstelling The Life and Death of Marina Abramović waarin de zanger zelf ook te zien is. Als de muziek nog niet genoeg is kunnen de toeschouwers zich vanavond ook nog vergapen aan een prachtige lasershow die in de voorstelling verwerkt zit. Een nu al memorabele avond.

Fotografie: Mark Seliger

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s